لغزم به لغزش باران دیدگانت ...

در آن دم که طوفان هــم از لغــــزش قلبـــم بی نسیب می ماند ، به خود بالیدم که چون کوهی راست قامت ایستاده ام و استوار می مانم ، غافل از روزی که ان مهر بی پیرایه ، به نسیمی ملایم ، مرا در خود لرزاند و خرد گردانید ...

و این است که در عین کوهی ، برگی پاییزیم که اسیر آن نسیم گشتم ...

می رهم از خویش و می مانم ز خویش ، کز کجا آمد آن نسیم ، که تعقیب تصویر نگاهش رهسپار ابدیتی گرداندم که خواستگاهم بود ...

خالقا ماندگارم گردان که در انتهای ابدیتم ، آن نسیم از فراقم اشکباران است و در انتظار ، تا چون شیرخواره ای در آغوشش جان سپارم ...