اما لبخند زیبای تو در قاب عکس که نشسته روبرویم نمیگذارد که بغضم بشکند

یک لیوان شیر که نوشیدنی مورد علاقه ات بود در دستی و دست دیگرم تکیه گاه سرم است به جای شانه هایت

از قاب تنگ عکس بیرون می ایی و شیطنت هایت را از سر می گیری

و من می دانم که این تو نیستی یادت است

سعی می کنم با شیر بغضم را فرو دهم اما...

اما بی فایده است

لیوان شیر را به سمت دیوار رها می کنم

و باران از ابر چشمانم جاری می شود

صدایت خاموش می شود و لبخندت محو

بدون تو همه چیز عم تلخ تنهایی دارد

دستهایم را می گذارم روی صورتم و بی امان زجه می زنم

ساعتی بعد کمی آرام می شوم و قاب عکست را در آغوش می گیرم

موها و چشمانت را نوازش می کنم

این عکس چقدر سرد است اما تو مانند همیشه گرم گرمی

بدون تو تمام این خانه خاموش و سرد است

می دانم که نه امشب و نه شبهای دیگر بدون تو سحر نمیشود برایم

کاش اینجا بودی

در کنارم

در آغوشم

مثل همیشه

اما...

ای خدا چه میشود که او با خوبی هایش باز گردد

                                                          *   *   *

وای خدای من

تو اینجا چه می کنی دختر...؟!